Piekło-niebo, piekło-niebo, piekło-niebo...

Jaki kolor ma zazdrość? Może zielony - bo mówi się przecież "pozielenieć z zazdrości". A złość? Może jest czerwona? A gniew? Brunatno-złoty? Jaki kolor ma smutek? Czy na pewno jest niebieski? Może spowity jest żałobną czernią, albo jest biały jak śnieg? A może niebieski to kolor nadziei i miłości? Jak można pokazać emocje na ekranie? Czy da się sprawić, by - poza mimiką i gestami - nabrały konkretnych kolorów i kształtów?

Mam taką małą słabość do filmów z pobocznym tematem przewodnim w postaci koloru. Wiecie o czym mówię? O drobiazgach. Pozornie mało istotnych szczegółach - utrzymanych w tym samym kolorze - które nieoczekiwanie tworzą atmosferę całego dzieła. Nie będę tu pisać o trylogii Kieślowskiego, bo to oczywiste. Ale inne filmy?

W"Amelii" Jeuneta to był czerwony. Czerwone malinki na paluszkach i wycinanka, czerwona słomka, czerwona była czapeczka krasnala podróżującego po całym świecie i czerwone sitko do przecedzania makaronu. W "Great Expectations"Cuaróna to był zielony. Zielone były stroje noszone przez Gwineth Paltrow i jej zwariowaną ciotkę Norę Dinsmoor (świetna Anne Bancroft), zielony był napis "phone" na budce telefonicznej, ktoś trzymał zielony notes, pił z zielonej filiżanki...

Ostatnio obejrzałam ponownie "Między Niebem a Piekłem" Vincenta Warda i odkryłam, że ten film ma piękny kobaltowy odcień. Niebieskie są w nim płatki kwiatów, zaścielających cmentarz i niebieska jest chustka na głowie opłakującej śmierć męża Annie. Przy jej łóżku w sypialni stoi dyskretny niebieski wazon. To wszystko tworzy niesamowity nastrój, nadając rzeczywistości jakiś odrealniony akcent. A to przecież dopiero początek fascynujących obrazów, jakie przyjdzie nam oglądać.

Historia wygląda mniej więcej tak: nad czteroosobową rodziną Chrisa Nielsena (Robin Williams) ciąży dziwne fatum. Najpierw w wypadku samochodowym ginie dwójka jego dzieci, a w chwilę później on sam. Chris trafia do Nieba, które niczym obrazy namalowane przez jego żonę - jawi się jako kraina tętniąca kolorami, w której każdy moment przypomina pociągnięcie pędzla któregoś z wielkich mistrzów. Bohater spotyka tu inne dusze i po raz kolejny odkrywa moc kobaltowego koloru. Taki właśnie odcień ma niebo nad nim i morskie fale, rozbijające się o jego stopy, a także kwiaty porastające łąki. W taki kolorze nosi sukienkę jedna z jego przewodniczek po Raju, która potem okaże się jego własną córką. Nim Chris zdąży pogodzić się ze swym losem i zaznać spokoju duszy w Niebie - życie odbierze sobie jego żona Annie (Annabella Sciora), która za karę, jako samobójczyni, wyląduje na dnie Piekła. Wówczas główny bohater zdecyduje się podążyć za nią i spróbować ją ocalić.

Tyle, jeśli chodzi o scenariusz. Opowiastka o meandrach życia po śmierci niekoniecznie musi się wszystkim podobać. Ale najmocniejszą stroną tego filmu jest niezwykła, porażająca wręcz warstwa wizualna. Wyobrażenia Nieba i Piekła są fascynujące i wręcz wbijają w fotel, a przy tym nie są zbyt odrealnione i nierzeczywiste. Można wyczuć ich "fizyczność": uczucia i stany, które je tworzą.

Dla usprawiedliwienia wobec miernych (w odczuciu niektórych współoglądaczy) efektów specjalnych i ogólnego wrażenia artystycznego na poziomie "dostateczny plus" dodam tylko, że ten film nakręcono w roku 1998, gdy o "Avatarze" i okularach 3D jeszcze nikt nie słyszał. ;)