Uwaga na uszy!

Gitara ma dla mnie szczególne znaczenie, dlatego ta notka nie będzie obiektywna. Dzielę z tym instrumentem dach prawie pół życia (sama jestem posiadaczką dwóch egzemplarzy tego gatunku, a jako żona gitarzysty - sami rozumiecie... nawet mój syn ma własną gitarę elektryczną!).

Więc obiektywnie nie będzie, bo do "la gitarry" mam sentyment. Ale bez obaw. Oczekiwania względem filmu Davisa Guggenheima też miałam spore.

Koncept jest taki, że dochodzi do spotkania trzech gitarowych wirtuozów: Jimmy'ego Page'a (Led Zeppelin), The Edge'a (U2) i Jacka White'a (The White Stripes, The Raconteurs). Nie wiem, na ile znane są Wam te nazwiska i jak wielkimi fanami ich zespołów jesteście. To w tym momencie nieistotne i nie przeszkodzi w odbiorze filmu.

W "It might get loud" historie zespołów to wątki poboczne. Na plan pierwszy wysuwa się uniwersalna historia muzycznej pasji, której doświadczyło trzech ludzi. Pozornie dzieli ich wszystko: wiek, ojczyzna, pochodzenie, zainteresowania i dokonania. To co ich łączy, to dzika, histeryczna wręcz miłość do sześciostrunowego (zwykle) instrumentu z gryfem, z którego każdemu z nich udało się wydobyć całkiem nowe brzmienie!

Opowiedziane przez trzech gitarzystów historie splatają się w jedną całość. Świetna jest scena, gdy każdy z nich opowiada o zdobyciu pierwszej w życiu gitary. Nagle wszystkie wątki zostają związane w supeł i już tak naprawdę niewiadomo: czy to Edge opowiada, jak w sklepie muzycznym wybrał model Explorer Gibsona (czyt. Gipsona, nie Dżipsona), czy to Jack White za pomoc w transporcie dostaje zamiast pieniędzy gitarę zostawioną w jakimś sklepie Armii Zbawienia, czy może Jimmy Page opowiada, jak znalazł gitarę w nowym domu, do którego przeprowadził się razem z rodziną.

Najważniejsza staje się nagle sama gitara, która nie boi się Guggenheimowi pokazać całkiem nago. Nie wstydzi się swoich porysowań, rys, zadrapań, zdartego lakieru, zerwanych strun, dziur w pudle, skrzywionych progów, czy nawet krwi (po tym, jak White rozwala rękę grając solówkę). To ona gra tu główną rolę. Jest jedyną kobiecą częścią tego filmu.

Zrobione lekko, bez zadęcia, czasem nawet z humorem. Młodym szarpidrutom polecam zwłaszcza scenę, w której White konstruuje gitarę ze starej deski, butelki po coca-coli, drewna, kawałka drutu i kilku gwoździ ;)

Wizualnie też jest dobrze. Umiarkowane kolory, świetne światło, ujęcia bez dłużyzn.

Jak Wam się zachce obejrzeć coś dokumentalnego, albo coś z wątkiem muzycznym, albo coś z jednym i z drugim - mogę polecić z czystym sumieniem. Nawet, jeśli nie do końca jestem obiektywna ;)